Leesmateriaal voor mensen die houden van het kampeerleven

Door onze fijne samenwerking met Norsk Bobil og Caravan Club we kunnen spannende artikelen publiceren die worden gepubliceerd in hun ledenmagazine. De artikelen van NBCC zullen pas na de verspreiding van het ledenmagazine nog enige tijd digitaal beschikbaar zijn. Het lidmaatschapsmagazine en een aantal andere voordelen die u gemakkelijk kunt verkrijgen door te blijven lid van de grootste en oudste belangenorganisatie van Noorwegen voor u met een camper of caravan.

Tekst en illustratie: Janne Nordvang
Motorhome and Caravan magazine, No. 5 oktober

De vele geneugten van het campingleven: Dobe visit to trouble

Ik behoor waarschijnlijk tot een van degenen die kampeerliefhebbers zagen als een groep van enigszins oversociale en enigszins primitieve mensen. Mijn ervaring met het leven in campers en caravans was beperkt tot wat ik op verschillende staatszenders had gezien in wat wordt beschreven als "buiten prime time".

Programma's die vaak een licht schuine hoek op de camera's hadden, en waar regisseurs de film in de cabine knippen en schieten om het meeste uit aardig weinig te halen. Programma's met overvolle campings met echtgenoten in bijpassende barbecuepakken in glanzend polyester, dorpsoriginelen met zelfgemaakte balgrills met buitenboordmotoren en een aparte standaard voor op batterijen werkende handmatige worstklem en met de vinger gehaakte pannenlappen in alpacagaren van wilde alpaca in de lagere Odalen. Zulke programma's die extreem uitgesproken kampeerliefhebbers tonen met nagelvrije spijkertenten, elektrische fiets met mand in fietsenrek, sokken in sandalen, badpak met opvouwbare rok en kreukelrand, en zonnebrandcrème op plekken waar je niet zou denken dat iemand zou kunnen leven. Mensen die geheel zonder terughoudendheid op elke hoek van de camping stopten om een ​​praatje te maken over weer, wind en politiek met mensen die ze nog nooit hebben ontmoet, en die schijnbaar geen problemen hebben om mensen en dieren uit verschillende sociale lagen en instellingen te leren kennen.

Met het bed op sleeptouw

Dan heb je mij. Een enigszins selectief nadelige, zelfgediagnosticeerde introvert van middelbare leeftijd, die na vele jaren van vallen en opstaan ​​in het veld heeft ontdekt dat ze het beste gedijt in haar eigen bedrijf, of in het gezelschap van de bijbehorende asociale oude man. En ik, ik mag nooit gebeten worden door de campingbacil. Alleen al de gedachte aan een barbecuekostuum en gezelligheid met anderen in hetzelfde kledingstuk, of in een badpak met ruches, leek vreemd en irrelevant. Maar toen kocht de schoonvader een camper en haalde de oude man over voor een weekend op wielen, en dat was het dan. We zagen het Noorse berghuis in herfstkleuren, voerden schapen op het plateau, hoorden de vissen stuiteren in ijskoud bergwater en keken naar de zonsondergang boven Jotunheimen, en tijdens een weekend hing er een compleet halleluja-sfeer in het huis. We waren kampeerders gered! Dat ik 's nachts sociaal ingesteld was, zou overdreven zijn, want het voordeel van een camper is dat je met het bed op sleeptouw kunt rondrijden tot het tijd is om de avond op te nemen, en daarmee op campings zo laat in te checken dat je vermijd de meeste sociale omgevingen, zoals informeel praten over het weer, een acuut wijnfeest bij Bjølseth`n op plaats 87, of minigolf bij de activiteitenfaciliteit, maar toch voldoende een douche bij de sanitaire faciliteit zonder er zoveel te ontmoeten. Briljant voor een zelfgediagnosticeerde introvert.

Barbecue voor de avond

Zowel de oude man als ik zijn zo asociaal dat toen we de avond dat we op de camping in Evje aankwamen een hint van een barbecuefeest zagen, we onze wandelkleding aantrokken en in plaats daarvan de stad verkenden. Evje bleek een leuk plaatsje te zijn waar de mensen meestal in hun eigen huis of tuin verbleven, en de weinigen die we ontmoetten praatten met zachte medeklinkers op een vriendelijke toon. Toen de geur van gebakken geraspte aardappelen met klassieke barbecuekruiden onze neuzen op straat bereikte, vielen we allebei voor de verleiding. Na vier dagen in een camper, met een dieet bestaande uit knäckebröd met bruine en gele kaas, evenals eenvoudige pastagerechten bereid op gas, besloten we om elk van onze menu's van het lokale fastfood tot leven te brengen. Onder lokale zachte medeklinkers en andere introverte kampeerders genoten we van de avondzon vergezeld van gemarineerde kipreepjes, geweer zonder friet en een onbekende hoeveelheid dressing van verschillende soorten! Tevreden en blij wandelden we terug naar de camping, en realiseerden ons met slecht verborgen vreugde dat de komende regen en onweer een einde hadden gemaakt aan alle sociale kampeerbijeenkomsten, en tevreden kon de eenling de geparkeerde camper betreden, en met een zuiver geweten genieten van hun eigen gezelschap tot bedtijd.

Luchtverzameling binnen

Het was net na middernacht toen ik wakker werd van wat ik dacht dat een luide donderslag was, maar wat meteen een luid protest bleek te zijn van een luide ontevreden maag! Iets meer dan een minuut later voelde ik lucht ophopen in het onderste diafragma, die zonder waarschuwing zijn weg vond naar de dichtstbijzijnde nooduitgang, en die naar de graad in de neus zwaaide waar de trilhaartjes opkrulden. Ik heb een tijdje geprobeerd volledig stil te liggen in de hoop dat de pijn zou verdwijnen, maar uit simpel onderzoek blijkt dat gefrituurd gevogelte in de vakantiemaag meestal niet noemenswaardig meewerkt. Zittend op een klein campertoilet van nog geen vierkante meter, waarvan de camper eigenlijk van de schoonvader is, net geen 25 cm onder het bed waar de oude man lag, om de ingewanden van gevogelte te legen en de zure dressing was uit de vraag! Het huwelijk had die spanning gewoon niet doorstaan. Gelukkig was het rustig op de camping, waren de lichten in hutten, auto's en rijtuigen uit en was de sleutelkaart voor het sanitair goed bereikbaar in het dashboard. Half gekleed in een half open kamerjas, en op de pantoffels van de oude man, rende ik wat een vrouw van middelbare leeftijd met acute diarree weet over het plein te rennen naar de toilet- en douchegelegenheid, mezelf opsluitend, vond ik de dichtstbijzijnde toiletruimte , en prees me blij dat het midden in de nacht was, en niet in de ergste spits.

Lichaamsgeluiden bij delen

Dat zulke toiletcabines alleen een scheidingswand hebben van dunne fineervellen ertussen en wanden die 15 cm boven de vloer stoppen is van weinig belang als je het hele campingtoilet voor jezelf hebt. Met maagzuur helemaal omhoog in de huig en een aanhoudende donderslag in de maagstreek, slaagde ik er nauwelijks in om op de kom te landen voordat deze goed sloeg! Een brul van het soort dat me zelfs alleen thuis op het toilet in verlegenheid brengt, gevolgd door een zalige "Aaaaahhhh…." Ik voelde een nieuwe druk opbouwen en stond op het punt het knijpmechanisme los te maken toen ik een vrouwenstem hoorde in de cabine naast me. "Barbecue?" In de schok toen ik ontdekte dat ik toch niet alleen in het gebouw was, en in pure acute verlegenheid over lichaamsgeluiden die in horrorfilms thuishoren, bedroog ik zo abrupt dat ik buiten adem raakte en de dosis moest vasthouden om niet te verlichten. "Eeehhh... fastfood!" fluisterde ik, toen ik eindelijk een beetje geroezemoes kreeg, nog steeds doodsbang om de druk los te laten die zich achter me opbouwde. "Begrepen!" antwoordde een begrijpende stem in de volgende stal. "Zomerkoteletten hier..." Er ontstond een gênante stilte die langer leek te duren dan een slecht jaar. Het enige dat te horen was, was een zware ademhaling vanuit de cabines 1 en 2, en af ​​en toe een pijnlijk gekreun.

"Klaar voor de start, af!"

Uiteindelijk had ik zo hard en zo lang geneukt dat ik bijna sterren zag, en mijn maag gromde als een oude gezonken Volvo 240 met een vossenstaart en een gat in de pot. Want ook al is deze dame introvert zodat het lang meegaat, de darmen zijn niet in het minst verlegen, wat een nogal ongelukkige combinatie is gebleken, vooral in openbare toiletten met dunne wanden. "Het spijt me!" Ik fluisterde zachtjes"Maar ik moet het nu absoluut loslaten, en dat wordt niet leuk!" "Oh godzijdank !!! Hier ook! Zullen we maar kant en klaar zeggen?”  vroeg de eigenaar van de naburige darm, en daar en toen was ik ervan overtuigd dat er engelen onder ons zijn, en dat zij een van hen was! Toen zaten we daar, twee arme zielen met vakantiemagen, in elk van onze toiletten, naast de deur, midden in de nacht op een camping in Evje, en lieten het gaan. In koor fluisterden we "Klaar voor de start, af!" voordat we allebei loslieten, en een "concert" hielden in synchroon skitting en tandem gut. Na een lange, lange tijd, en langer dan lang, hoorde ik dope papier in de stal naast de deur worden getrokken, ongeveer op hetzelfde moment dat ik, buiten adem en zweet, mijn arm naar achteren strekte om naar beneden te spoelen. "Je kunt je handen wassen en eerst naar buiten wandelen. Als je je klaar voelt dan!” hoor ik de engel naast me zeggen, met een stem vol sympathie en begrip. "Bedankt." Ik antwoord, doe een snelle handwas en loop naar de deur. Ik draai me om terwijl ik de deur open en loop de nacht in. "Beter worden!" Ik schreeuw. "Bedankt voor het gezelschap!" antwoordt de engel, nog steeds verborgen in hokje nummer 1 ..

Weer op pad

Na een licht ontbijt, vrij van frituren en twijfelachtige aankleding, maken we onze veiligheidsgordels vast en rijden langzaam richting de receptie en check-out. Onderweg passeren we een kleine zee van stereotiepe campinggasten in de wedstrijden polyester barbecuepakken, badpakken met ruches en sokken in de sandalen. Ik begin te glimlachen. Want achter de façade, achter de balgrills en zonnebrillen, zitten echt goede mensen. Mensen die zelfs midden in de nacht sociaal zijn, engelen met tere darmen en begrijpende stemmen. Met een van deze dames die hier rondloopt heb ik dingen gedeeld, dingen die ik nooit wil, of hoop te delen met iemand anders. "Wat in Evje gebeurt, blijft in Evje!" "Daar gaan we!" de oude man lacht. 'Weer op pad, moeder! Klaar voor de start, af!" Ik krijg associaties met de ontberingen van de nacht in doe-hokje nummer twee, maar kan toch niet anders dan glimlachen. Het campingleven heeft iets bijzonders.

Laten we je een fooi geven

Registreer u hier en ontvang een kennisgeving terwijl we nog spannender leesmateriaal publiceren.